De afgelopen weken waren hier thuis anders dan anders. Al meer dan een jaar voelde ik dat ik het allemaal niet meer aankon, maar nu merken de kinderen het ook echt. Dat doet pijn, want je wilt je kinderen beschermen tegen alles wat zwaar en ingewikkeld is. Gelukkig is er eindelijk iemand geweest die écht geluisterd heeft.
Toen hij 6 weken in het Radboud lag was het palliatieve team erg fijn aan het meedenken, maar was het het transferteam dat het niet wilde regelen omdat het buiten de lijntjes viel. Eenmaal thuis nam de huisarts wél verantwoordelijkheid en heeft samen met het VTT‑team geregeld dat Remco tijdelijk in de logeeropvang terecht kan. Daar krijgt hij de zorg die hij nu nodig heeft, en wij krijgen even ruimte om te ademen. We hebben daarnaast een fijne mantelzorgmakelaar die ons helpt om overzicht te houden in alle stappen die gezet moeten worden — iets wat op dit moment goud waard is.
Het blijft vreemd dat Remco er niet is. Afgelopen jaar is hij vaker niet thuis geweest dan wel, en toch voelt het leeg. Tegelijkertijd geeft het ook ruimte om te kijken naar wat op de lange termijn het beste voor hem is. Wat hem rust geeft. Wat ons als gezin stabiliteit kan brengen.
Deze zomer is pittig. De kinderen hebben vakantie, de psycholoog is zes weken weg, via de gemeente krijg ik hulp, ze hebben dat vanaf 1 augustus toegekend, maar het kan pas aan het einde van de maand starten. Het voelt soms alsof iedereen doorgaat en wij stil blijven staan. Alsof we in een soort wachtkamer zitten, terwijl het leven om ons heen gewoon verder dendert.
We zijn bezig met een volgende stap — eentje die groot voelt, spannend ook — maar waarvan we hopen dat hij uiteindelijk rust en stabiliteit brengt. Het is zoeken, schakelen, soms slikken… maar ook vertrouwen. Vertrouwen dat we samen de juiste weg vinden, hoe hobbelig die soms ook is. ❤️
