Normaal gesproken plaats ik vooral recensies, maar vandaag wil ik iets persoonlijks delen.
De afgelopen jaren is Remco’s gezondheid stap voor stap achteruitgegaan. Hij heeft meerdere longbloedingen gehad en moest daardoor ook een paar keer worden geëmboliseerd. Afgelopen zomer lag hij vijf weken in het ziekenhuis, en sindsdien is hij nog verschillende keren opnieuw opgenomen.
In november zou hij eindelijk kunnen starten met zijn longrevalidatie, maar door een coronabesmetting werd dat uitgesteld. In december kon hij gelukkig alsnog beginnen, maar tijdens de revalidatie kreeg hij opnieuw een longbloeding waarvoor een operatie nodig was. Daardoor heeft hij helaas niet uit de revalidatie kunnen halen wat hij zo graag wilde. In die hele periode is hij maar een paar weekenden thuis geweest; meestal moest hij daar blijven omdat hij te ziek was.
Toen de revalidatie was afgerond, is hij twee nachten thuis geweest, maar daarna volgde opnieuw een opname vanwege een bloeding. Het ziekenhuis hier wist niet meer wat ze nog konden doen en heeft hem naar Nijmegen overgebracht. Inmiddels ligt hij daar alweer drie weken in het Radboud. Zijn situatie is eigenlijk nauwelijks veranderd, al is zijn medicatie wel aangepast. Hij heeft dagelijks koorts, maar de artsen hebben nog steeds niet kunnen achterhalen waardoor dat komt.
Voor hem is het zwaar om al zo lang van huis te zijn, en voor mij is het moeilijk om alles alleen draaiende te houden. Dat de kinderen hun papa zo missen, maakt het extra zwaar. Er is al een paar keer gezegd dat hij naar huis zou mogen, maar dat wordt telkens opnieuw uitgesteld. Ik hoop dat we snel in rustiger vaarwater terechtkomen, want het begint ons echt op te breken.
