Toen ik zag dat Jacques Vriens weer een nieuw boek had uitgebracht wilde ik dat maar al te graag lezen.
Tradities, dat is iets voor oude mensen. En keisaai, als je het Ties vraagt. Het jaarlijkse familieweekend met zijn ouders, oom, tantes en demente oma staat weer voor de deur. Zijn neef Pim en nichtje Malou komen ook. En dan is er ook nog bazige tante Ansjelien, dat is niet de enige reden waardoor het weekend dreigt te eindigen in een knallende ruzie… Want sommige familieleden houden een geheim verborgen en wat moeten ze toch met oma, die steeds meer achteruitgaat?
Het is Jacques gelukt om in een vermakelijk verhaal verschillende elementen aan bod te laten komen die wellicht voor vele van ons wel herkenbaar zijn. Door de hele familie in een huisje te zetten komt het allemaal goed aan bod. Door zijn schrijfstijl wil je ook gewoon blijven lezen omdat je wilt weten hoe het af gaat lopen.
Op de achterkant lees je al dat Malou en Pim ruzie maken, heel de familie in een huisje zit, dat de demente oma en een tante die altijd de baas is meegaan, de kinderen er graag ‘s nachts vandoor gaan en er familieleden zijn die een geheim verborgen houdt. Het is bijzonder om tijdens het lezen er langzaamaan achter te komen hoe al deze dingen in het verhaal terug komen en dat het toch lijkt op een normaal familie weekend. Hoe de familieleden elkaar (weer) vinden.
Het verhaal is ook erg beeldend uitgeschreven, zonder teveel te verklappen, zag ik dat de ruzie in het museum zich voor me afspeelde. Het lijkt me dan ook echt een geweldig verhaal om te verfilmen.
Het verhaal wordt geschreven vanuit de brugklasleerling Ties, hierdoor beleef je het weekend door zijn ogen. Dat geeft ook een leuke kijk op het verhaal. De oma die dementie heeft is voor iedereen wel lastig, maar de manier waarop de kleinkinderen ermee omgaan is geweldig. Oma zorgt ook voor veel leuke en spannende situaties.
Met dit verhaal blijkt maar weer dat Jacques Vriens de titel ‘Meesterverteller’ echt waar maakt. Het boek is een aanrader voor iedereen boven de 10 jaar.
